8 اشتباه گرامری رایج انگلیسی در سطح متوسط که باید اصلاح کنید

اشتباهات گرامری رایج فقط مخصوص زبان‌آموزان مبتدی نیستند. حتی در سطح B1 و B2 ممکن است قواعد انگلیسی را بدانید اما هنگام صحبت کردن یا نوشتن، بین چند ساختار مشابه اشتباه کنید. تفاوت used to و would، کاربرد Present Perfect، جملات شرطی و ترتیب صفات از جمله مواردی هستند که بسیاری از زبان‌آموزان سطح متوسط در آن‌ها مشکل دارند.

ممکن است تفاوت Past Simple و Present Perfect را بدانید، اما در یک جمله واقعی باز هم زمان اشتباهی انتخاب کنید. شاید ترتیب صفات را حفظ کرده باشید، اما ندانید چه زمانی باید بین آن‌ها and قرار دهید. یا ممکن است ساختاری را سال‌ها به شکل خاصی استفاده کرده باشید و تازه متوجه شوید معنایی که منتقل می‌کند دقیقاً همان چیزی نیست که در ذهن داشته‌اید.

اگر علاوه بر گرامر می‌خواهید روی مهارت‌های دیگر زبان هم کار کنید، استفاده درست از ابزارهای هوش مصنوعی برای یادگیری زبان می‌تواند برای تمرین و دریافت بازخورد مفید باشد.

در این مقاله از آکادمی زبان تیک، چند مورد از اشتباهات گرامری رایج انگلیسی در سطح متوسط را با مثال بررسی می‌کنیم و مهم‌تر از حفظ کردن قانون، سعی می‌کنیم دلیل انتخاب ساختار درست را بفهمیم.

۱. استفاده از would برای هر نوع عادت در گذشته

یکی از نکاتی که در سطح متوسط زیاد باعث سردرگمی می‌شود، تفاوت used to و would است.

هر دو ساختار می‌توانند درباره گذشته صحبت کنند، اما دقیقاً یک کاربرد ندارند.

would معمولاً برای کارها و اتفاق‌هایی به کار می‌رود که در گذشته مرتب تکرار می‌شدند.

مثلاً:

When I was a child, we would visit my grandparents every weekend

Every summer, my father would take us to the north

اما وقتی درباره یک حالت یا وضعیت گذشته صحبت می‌کنیم، معمولاً used to انتخاب مناسب‌تری است.

مثلاً این جمله طبیعی نیست:

When I was a child, I would hate spinach

شکل مناسب‌تر:

When I was a child, I used to hate spinach

همین موضوع درباره فعل‌هایی مثل know، believe، love، live و have در معنای مالکیت نیز دیده می‌شود.

مثلاً:

I used to live near the university

I used to have very long hair

Cambridge نیز برای عادت‌های تکرارشونده گذشته استفاده از would را تأیید می‌کند، اما برای بیان حالت‌های گذشته used to را به کار می‌برد.

یک راه ساده برای تشخیص

از خودتان بپرسید درباره یک وضعیت حرف می‌زنم یا یک کار تکرارشونده؟

اگر وضعیت است، معمولاً used to انتخاب مطمئن‌تری است.

اگر یک عمل بارها در گذشته تکرار می‌شده، بسته به جمله می‌توانید از would یا used to استفاده کنید.

۲. استفاده اشتباه از and بین صفت‌ها

بسیاری از زبان‌آموزان ترتیب کلی صفت‌ها را می‌شناسند. مثلاً می‌دانند Opinion معمولاً قبل از Size و Color قرار می‌گیرد.

به همین دلیل جمله زیر طبیعی است:

She lives in a beautiful big house

نه:

She lives in a big beautiful house

اما سؤال دیگری وجود دارد: چه زمانی بین دو صفت and می‌آوریم؟

اینجا نمی‌توان یک قانون ساده مثل «اگر دو صفت از یک گروه باشند حتماً and بگذارید» تعریف کرد.

در واقع باید تفاوت میان صفت‌هایی را که به شکل مستقل یک اسم را توصیف می‌کنند و صفت‌هایی که به صورت زنجیره‌ای اطلاعات بیشتری درباره اسم می‌دهند در نظر بگیریم.

مثلاً:

She wore a black and white dress

در اینجا هر دو رنگ به شکل هم‌سطح لباس را توصیف می‌کنند و استفاده از and طبیعی است.

اما در جمله:

They bought a beautiful old Italian table

صفت‌ها اطلاعات متفاوتی درباره اسم می‌دهند و معمولاً بین آن‌ها and قرار نمی‌گیرد.

در ساختارهایی که صفت‌ها بعد از فعل be می‌آیند نیز استفاده از and بسیار رایج‌تر است:

The room was small, dark and cold

Cambridge هم اشاره می‌کند که قبل از اسم، and معمولاً کمتر استفاده می‌شود، هرچند در بعضی ترکیب‌های هم‌سطح کاملاً طبیعی است.

پس آیا beautiful and big house غلط است؟

نه، نمی‌توان گفت در همه موقعیت‌ها از نظر گرامری غلط است.

اما اگر صرفاً بخواهیم اندازه و زیبایی خانه را به شکل معمول توصیف کنیم، این ساختار طبیعی‌تر است:

a beautiful big house

در بعضی بافت‌ها ممکن است گوینده با استفاده از and بخواهد دو ویژگی را مستقل‌تر یا با تأکید بیشتری بیان کند.

این یکی از همان جاهایی است که تفاوت میان «غلط گرامری» و «انتخاب طبیعی‌تر» اهمیت پیدا می‌کند.

۳. استفاده از Present Perfect با زمان مشخص گذشته

یکی از پرتکرارترین اشتباه‌های سطح متوسط ترکیب Present Perfect با زمانی است که کاملاً تمام شده.

جمله زیر را ببینید:

I have seen him yesterday

این جمله در انگلیسی استاندارد مناسب نیست، چون yesterday یک بازه زمانی تمام‌شده در گذشته را مشخص می‌کند.

در چنین شرایطی از Past Simple استفاده می‌کنیم:

I saw him yesterday

اما اگر زمان دقیق اتفاق اهمیتی نداشته باشد و نتیجه یا تجربه تا زمان حال مطرح باشد، Present Perfect طبیعی است:

I have seen him before

I have already seen that movie

یکی از نکات مهم این است که فقط وجود یک عبارت زمانی تعیین‌کننده نیست؛ باید ببینیم آن بازه زمانی تمام شده یا هنوز به زمان حال متصل است.

مقایسه کنید:

I saw her twice last week

I’ve seen her twice this week

last week تمام شده است، اما this week ممکن است هنوز ادامه داشته باشد.

همچنین ممکن است Present Perfect همراه since yesterday بیاید:

I haven’t seen him since yesterday

این ساختار درست است، چون since yesterday نقطه شروع را مشخص می‌کند و بازه زمانی تا زمان حال ادامه دارد. British Council و Cambridge نیز همین تمایز میان زمان تمام‌شده گذشته و زمان متصل به حال را توضیح می‌دهند.

۴. تفاوت if I was و if I were

احتمالاً در کتاب‌های گرامر دیده‌اید:

If I were you, I would talk to him

و شاید تصور کنید if I was همیشه غلط است.

اما تفاوت این دو کمی دقیق‌تر است.

وقتی درباره یک موقعیت فرضی، غیرواقعی یا خلاف واقعیت صحبت می‌کنیم، were انتخاب سنتی و رسمی‌تر است.

مثلاً:

If I were you, I wouldn’t accept that offer

If she were here, she would know what to do

در نوشتار رسمی نیز این شکل انتخاب مطمئن‌تری است.

اما if I was کاربرد کاملاً درست دیگری هم دارد. وقتی درباره یک اتفاق واقعی در گذشته مطمئن نیستیم می‌توانیم از آن استفاده کنیم.

مثلاً:

If I was rude yesterday, I’m sorry

معنای جمله این است که «اگر دیروز رفتار من واقعاً بی‌ادبانه بوده، عذرخواهی می‌کنم».

اینجا درباره یک دنیای خیالی صحبت نمی‌کنیم، بلکه درباره اتفاقی واقعی در گذشته تردید داریم.

از طرف دیگر، در انگلیسی محاوره‌ای حتی برای بعضی موقعیت‌های فرضی نیز was شنیده می‌شود. Merriam Webster هر دو شکل را در کاربرد واقعی انگلیسی ثبت کرده است، هرچند were در موقعیت‌های خلاف واقعیت همچنان انتخاب رسمی‌تر و محافظه‌کارانه‌تر محسوب می‌شود.

بنابراین این قانون را بهتر است این‌طور به خاطر بسپارید:

موقعیت فرضی یا خلاف واقعیت:

If I were you

تردید درباره یک اتفاق واقعی در گذشته:

If I was wrong, I apologize

۵. تفاوت see someone do و see someone doing

افعال حسی مثل see، hear و watch یکی از جاهایی هستند که تغییر کوچک در ساختار می‌تواند روی معنی جمله تأثیر بگذارد.

بعد از این افعال می‌توانیم از فعل ساده بدون to استفاده کنیم:

I saw him leave the building

یا از فرم ing:

I saw him leaving the building

هر دو جمله درست هستند، اما تمرکز آن‌ها کمی متفاوت است.

ساختار اول معمولاً بر کل اتفاق تأکید دارد:

I saw him leave the building

یعنی خروج او را به عنوان یک اتفاق مشاهده کردم.

ساختار دوم بیشتر روی عملی که در حال انجام بوده تمرکز دارد:

I saw him leaving the building

یعنی او را در حالی دیدم که داشت ساختمان را ترک می‌کرد.

Cambridge همین تفاوت میان دیدن کل اتفاق و مشاهده عمل در حال انجام را توضیح می‌دهد.

۶. در حالت مجهول چه اتفاقی برای فعل حسی می‌افتد؟

اینجا یکی از نکات مهمی قرار دارد که خیلی از زبان‌آموزان را گیج می‌کند.

در حالت معلوم می‌گوییم:

Someone saw him leave the building

اما وقتی جمله را مجهول می‌کنیم، ساختار استاندارد می‌تواند این باشد:

He was seen to leave the building

بنابراین برخلاف یک تصور رایج، to در این ساختار اشتباه نیست.

در واقع تفاوت جالبی داریم:

I saw him leave

He was seen to leave

در حالت معلوم از bare infinitive یعنی مصدر بدون to استفاده می‌شود، اما در ساختار مجهول to infinitive می‌تواند ظاهر شود.

از طرف دیگر این جمله نیز کاملاً درست است:

He was seen leaving the building

فقط تمرکز معنایی متفاوتی دارد و بیشتر او را در حین انجام عمل نشان می‌دهد.

همچنین می‌توان گفت:

He was seen to have left the building

این ساختار معمولاً بر این نکته تأکید دارد که عمل خروج قبل از زمان مورد نظر کامل شده است.

پس این سه ساختار را نباید نسخه درست و غلط یکدیگر در نظر گرفت. تفاوت اصلی در ساختار و زاویه نگاه به اتفاق است.

۷. استفاده اشتباه از فعل بعد از حرف اضافه

یکی دیگر از خطاهایی که حتی در سطح متوسط هم زیاد دیده می‌شود، استفاده از شکل ساده فعل بعد از حروف اضافه است.

مثلاً:

I’m interested in learn English

شکل درست:

I’m interested in learning English

بعد از یک حرف اضافه، اگر بخواهیم فعل بیاوریم، معمولاً از فرم ing استفاده می‌کنیم.

مثلاً:

Thank you for helping me

She left without saying goodbye

He’s good at solving problems

I’m thinking about changing my job

نکته مهم این است که گاهی زبان‌آموز to را می‌بیند و تصور می‌کند بعد از آن باید مصدر ساده بیاید، در حالی که بعضی toها نقش حرف اضافه دارند.

یکی از مثال‌های معروف:

I’m looking forward to seeing you

نه:

I’m looking forward to see you

این نوع اشتباه معمولاً به این دلیل ادامه پیدا می‌کند که زبان‌آموز ساختارها را کلمه به کلمه یاد می‌گیرد، نه به صورت عبارت کامل.

۸. حذف a یا an قبل از اسم قابل شمارش مفرد

فارسی سیستم Article مشابه انگلیسی ندارد و همین موضوع باعث می‌شود حتی زبان‌آموزان سطح متوسط گاهی a و an را فراموش کنند.

مثلاً:

I bought new laptop yesterday

برای یک اسم قابل شمارش مفرد معمولاً به یک تعیین‌کننده نیاز داریم.

شکل درست:

I bought a new laptop yesterday

مثال دیگر:

She is teacher

شکل صحیح:

She is a teacher

یا:

I need pen

شکل طبیعی:

I need a pen

البته همیشه a یا an استفاده نمی‌کنیم.

اگر درباره یک چیز مشخص صحبت کنیم ممکن است به the نیاز داشته باشیم:

I need the pen on your desk

و اگر اسم جمع یا غیرقابل شمارش را به شکل کلی به کار ببریم ممکن است هیچ Article لازم نباشد:

Books can be expensive

Water is essential

مشکل اصلی زمانی ایجاد می‌شود که زبان‌آموز قواعد Article را جدا از مفهوم مشخص و نامشخص بودن اسم حفظ می‌کند.

چرا این اشتباه‌ها در سطح متوسط باقی می‌مانند؟

در سطح مبتدی معمولاً زبان‌آموز به دنبال ساخت جمله درست است. در سطح متوسط مسئله کمی متفاوت می‌شود: چند ساختار مختلف ممکن است از نظر گرامری ممکن باشند، اما معنای دقیق یا میزان طبیعی بودن آن‌ها فرق کند.

برای مثال:

I saw him leave

و

I saw him leaving

هر دو درست هستند.

اما دقیقاً یک چیز را بیان نمی‌کنند.

همین موضوع درباره بسیاری از ساختارهای دیگر نیز وجود دارد. در نتیجه، در B1 و B2 فقط حفظ کردن یک قانون کوتاه کافی نیست. باید مثال‌های واقعی بیشتری دید و تفاوت ساختارها را در بافت یاد گرفت.

چطور اشتباهات گرامری خودمان را کمتر کنیم؟

اولین کار این است که اشتباهات شخصی خودتان را ثبت کنید.

اگر مدرس چند بار یک اشتباه مشابه را اصلاح می‌کند، آن جمله را جایی یادداشت کنید و فقط شکل صحیح را ننویسید. بهتر است نسخه اشتباه و صحیح کنار هم باشند.

مثلاً:

I have seen him yesterday ✗

I saw him yesterday ✓

بعد یک مثال جدید از خودتان بسازید:

I talked to her yesterday

روش دوم، یادگیری عبارت کامل به جای کلمه جداست.

مثلاً به جای حفظ کردن interested، این ساختار را یاد بگیرید:

be interested in doing something

یا به جای حفظ look forward، ساختار کامل را یاد بگیرید:

look forward to doing something

این کار احتمال ساختن جمله اشتباه را کمتر می‌کند.

روش سوم، توجه به تفاوت میان «از نظر گرامری ممکن» و «طبیعی در انگلیسی» است.

گاهی یک جمله الزاماً غلط نیست، اما یک انگلیسی زبان معمولاً شکل دیگری را انتخاب می‌کند. هرچه بیشتر متن و مکالمه واقعی ببینید، تشخیص این تفاوت راحت‌تر می‌شود.

آیا برای بهتر شدن گرامر باید کتاب‌های بیشتری بخوانیم؟

کتاب گرامر همچنان ابزار بسیار خوبی است، اما به تنهایی کافی نیست.

اگر فقط قانون بخوانید و تمرین‌های چندگزینه‌ای حل کنید، ممکن است هنگام صحبت کردن دوباره همان اشتباه را تکرار کنید.

بهتر است سه نوع تمرین را کنار هم داشته باشید.

تمرین کنترل‌شده

جای خالی، انتخاب گزینه درست و تمرین ساختار

تولید جمله

ساختن مثال‌هایی که درباره زندگی واقعی خودتان هستند

استفاده در مکالمه

به کار بردن ساختار جدید در صحبت کردن بدون اینکه تمام تمرکزتان روی گرامر باشد

این مرحله سوم همان جایی است که یک قانون از «دانسته گرامری» به بخشی از زبان فعال شما تبدیل می‌شود.

جمع بندی

بسیاری از اشتباهات گرامری رایج انگلیسی در سطح متوسط به این دلیل اتفاق می‌افتند که زبان‌آموز یک قانون ساده را یاد گرفته و بعد آن را به تمام موقعیت‌ها تعمیم داده است.

used to و would همیشه قابل جایگزینی نیستند

استفاده از and بین صفت‌ها فقط به دسته‌بندی صفات بستگی ندارد

Present Perfect معمولاً با زمان مشخص و تمام‌شده گذشته استفاده نمی‌شود

if I were و if I was کاربردهای متفاوتی دارند

بعد از افعال حسی، فرم ساده و ing می‌توانند معنای متفاوتی ایجاد کنند

در حالت مجهول، ساختاری مثل He was seen to leave کاملاً استاندارد است

بعد از حرف اضافه معمولاً فعل به شکل ing می‌آید

اسم قابل شمارش مفرد معمولاً به Article یا تعیین‌کننده دیگری نیاز دارد

در کلاس‌های زبان آکادمی تیک، هدف فقط معرفی قانون نیست. زبان‌آموز باید بتواند تفاوت میان ساختارهای مشابه را در مکالمه و نوشتار تشخیص دهد و به مرور اشتباهات تکرارشونده خودش را پیدا و اصلاح کند.

اگر در سطح متوسط هستید و هنوز گاهی چنین اشتباه‌هایی دارید، بهترین کار این نیست که دوباره همه گرامر انگلیسی را از ابتدا بخوانید. بهتر است دقیقاً مشخص کنید کدام ساختارها برای شما مشکل‌ساز هستند و تمرین را روی همان نقاط متمرکز کنید.

سوالات متداول

رایج‌ترین اشتباهات گرامری در سطح متوسط چیست؟

انتخاب اشتباه زمان‌ها، استفاده نادرست از Present Perfect، اشتباه در جملات شرطی، ترتیب و ارتباط صفات، Articles و انتخاب فرم فعل از موارد رایج هستند.

تفاوت used to و would چیست؟

هر دو می‌توانند درباره عادت‌های گذشته صحبت کنند، اما used to برای وضعیت‌های گذشته نیز قابل استفاده است، در حالی که would برای بیان حالت‌ها معمولاً استفاده نمی‌شود.

آیا if I was اشتباه است؟

خیر. if I was می‌تواند هنگام صحبت درباره یک اتفاق واقعی و نامطمئن در گذشته کاملاً درست باشد. برای موقعیت‌های فرضی و خلاف واقعیت، if I were به ویژه در سبک رسمی انتخاب مطمئن‌تری است.

آیا He was seen to leave اشتباه است؟

خیر. این یک ساختار استاندارد مجهول است. He was seen leaving نیز درست است، اما زاویه معنایی آن کمی متفاوت است.

چگونه اشتباهات گرامری خود را پیدا کنیم؟

ثبت خطاهای تکرارشونده، گرفتن بازخورد از مدرس، نوشتن مثال شخصی و مرور جملات اشتباه و صحیح در کنار هم از مؤثرترین روش‌ها هستند.

برای صحت بخش‌های گرامری، منابع Cambridge صراحتاً کاربرد would برای عادت‌های گذشته، ترتیب و اتصال صفت‌ها، تفاوت see someone do/doing و قواعد زمان گذشته و Present Perfect را پوشش می‌دهند؛ بنابراین پیشنهاد می‌کنم ادعای فعلی عنوان «که هیچ کتابی به شما نمی‌گوید» را هم حذف کنید چون هم از نظر اعتماد محتوا ضعیف‌تر است و هم واقعیت ندارد.